Ο Παναγιώτης Τούντας και το "αγόρι" Νούρος... (Nouros)

http://www.fileden.com/files/2008/6/6/1947074/K.NOUROS%2C%20KATINAKI%20FILISE%20ME%20%2C%20TOUNDAS.mp3 Στο υπέροχο τραγούδι "Κατινάκι, φίλησέ με" (1931) του Π. Τούντα με το Νούρο, ο συνθέτης του πετάει το χαιρετισμό "όπα, γειά σου Νούρο μου, γειά σου, αγόρι μου, Νούρο!". Ο Τούντας πετούσε διάφορα στη διάρκεια φονοληψιών των τραγουδιών του, στις οποίες βέβαια ήταν παρών. Ο Τούντας "έλυνε κι έδενε". Ήταν ικανότατος, πανέξυπνος, παραδεκτός γιά το ταλέντο του αλλά, έχει ειπωθεί πως εκμεταλλευόταν τη θέση του, και δεν ήταν ο μόνος βέβαια... Ανακάλυψε πολλά ταλέντα και, σίγουρα, θα του χρωστούσαν ευγνωμοσύνη. Όταν όμως τα ταλέντα μπαίναν μέσα στα γρανάζια των εταιριών και έβλεπαν τα "όμορφα" που συνέβαιναν, άλλαζαν γνώμη. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο δυό φορές, μιά με τη Φραντζεσκοπούλου και μιά με την προστατευόμενή του τη Ρόζα, ακούμε ένα χαιρετισμό σ΄αυτόν. Εξαιρούνται δυό αναφορές στο όνομά του μέσα σε στίχους. (Δε μπαίνω σε λεπτομέρειες που έχουν γραφτεί από παλιούς και τον κατηγορούν. Μένω μόνο στη "σχετική" αλλά ενδεικτική ατμόσφαιρα που αποπνέεται στη διάρκεια των φονοληψιών). Όχι μόνο δε τον χαιρετάνε, αλλά δε του απαντάνε, όπως συνηθιζόταν, όταν εκείνος χαιρετάει. Σα να τον αγνοούν... Προσπαθούσε, πετώντας διάφορα, όπως στο τραγούδι "Στην Αθήνα" (1932) όπου φωνάζει, "όπα, μωρέ τί΄ναι τούτο; Έχασα το μπούσουλα! Θα τρελαθώ, μανούλα μου, τι ομορφιές είναι τούτες; Πώπω, ένα κοπάδι κοριτσόπουλα πό΄ρχεται...". Προσπαθούσε να φτιάξει ατμόσφαιρα επιπλέον, στα υπέροχα τραγούδια του. Κανείς όμως απ¨τους παριστάμενους δε τσιμπούσε... Στο τραγούδι λοιπόν "Κατινάκι, φίλησέ με", ο Τούντας χαιρετάει το Νούρο και είναι η μιά απ΄τις σδυό φορές που τόχει κάνει. Το ότι τον ονομάζει "αγόρι μου", δε δημιουργεί ιδιαίτερες αντιδράσεις σε πρώτη ματιά (ακοή). Ο χαιρετισμός "αγόρι μου" είναι τρυφερός, χαϊδευτικός, φιλικός και συνηθιζόταν (και εξακολουθεί να συνηθίζεται, συνήθως με την προσθήκη ενός "ρε" μπροστά), αν και όχι συχνά, ανάμεσα στους άνδρες. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση του Νούρου, υπεισέρχονται κι άλλες παράμετροι. Ο Τούντας δε θα χρησιμοποιούσε, ίσως, αυτή τη συγκεκριμένη χαϊδευτική λέξη γιά, - ποιόν να πούμε; - το Ζαχαρία Κασιμάτη, το Βαγγελάκη Σωφρονίου κλπ. Τη χρησιμοποιεί με το Νούρο γιατί η λέξη παίρνει ένα ιδιαίτερο χρώμα όταν λέγεται σε κάποιον που είχε αυτή τη φήμη και "παίζει" σε πολλά επίπεδα, ταυτόχρονα. "Παίζει" με την τάση νεανικής κομψότητας που έχουν, συνήθως, οι ομοφυλόφιλοι και ο Νούρος πρόσεχε την έμφάνισή του και ήταν κομψός. Ακόμα, δημιουργεί μιά "πατρική" διάθεση απέναντί του που όμως εμπεριέχει και κάποιο "υποβιβασμό", αν κατεβούμε πολύ βαθιά.Όλ΄αυτά όμως ακούγονται σα "κουλτουριάρικες" και "ακαδημαϊκές" ενδοσκοπήσεις γι αυτό, ας ξανανεβούμε στην επιφάνεια, στο ότι απλώς τον χαιρέτισε με φιλικό τόνο, αναγνωρίζοντας την αξία της φωνής του. Πάντως, ο Νούρος δεν απάντησε. Ο Νούρος ήταν μερακλής, σεβνταλής και σοβαρός. Χαιρετούσε και απαντούσε μόνο στον Ογδοντάκη, στις γυναίκες, όταν τραγουδούσε μαζί τους (υπάρχει ένας χαιρετισμός στη Ρίτα, στο τρ. "Ο ψύλλος", όπου ο Νούρος ήταν απλώς παρών) και σε κάποιους μουσικούς.